Fout
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 24 niet laden
27 sept

concertverslag: Mumford & Sons in de HMH

Mumford and Sons Mumford and Sons Mumford & Sons

Wat goed is, komt snel. Succesvol dankzij airplay op 3FM. Exponent van een muzikale folkhype. Er zijn moeiteloos talloze clichés te bedenken voor het Engelse Mumford and Sons, dat zich in no time van publiekslieveling op Motel Mozaique via een uitverkocht Tivoli naar een feestende Alpha op Lowlands speelde. Zondagavond spelen ze voor een eveneens uitverkochte Heineken Music Hall, waar moet blijken of ze de clichés rond hun muzikale stormloop een beetje kunnen ontkrachten. Er zijn ruim vijfduizend bezoekers die speciaal voor hen komen, want op Lowlands stonden weliswaar tienduizend festivalgangers in de Alpha, maar die kwamen niet alleen voor Marcus Mumford en de zijnen naar Biddinghuizen. Vanavond in de HMH is dat wél het geval.

Na een opening door Nathaniel Rateliff speelt eerst het Amerikaanse Old Crow Medicine Show een bijna volledige set. Die zijn in al hun pure folkbedoelingen niet slecht, alleen maken ze van hun genres bluegrass, folk en americana soms te veel een gimmick door wat lijkt op een wat satirische imitatie van ouderwetse folk te spelen. Het lijkt soms wel of de zelfspot er voor zorgt dat ze de muziek een beetje uit het oog verliezen. Alsof een Tweede Kamerlid een stukje stand-up comedy komt doen voordat de minister gaat speechen. Ruim over de helft van hun set beginnen ze hun taak alsnog wat serieuzer te nemen, maar dat leidt er dan weer toe dat het op een paar nummers na gewoonweg saai wordt. Marcus Mumford roemt ze later op de avond als een grote invloed en daar is gezien het uptempo, speelse geluid van Old Crow Medicine Show begrijpelijk, maar op eigen kracht zullen ze geen Heineken Music Hall vullen.

De hoofdact op deze folkavond ontpopt zich van het begin van hun show definitief als het nieuwe ijkpunt in hun genre. De bandleden dragen geen hippe snorren, moeilijke brillen of viezige shirtjes, het zijn keurige frisse jongens met een zeer beleefde podiumhouding. Anders gezegd: de voormalige Londense straatmuzikanten kiezen er niet voor om een alternatief imago te laten prevaleren boven hun muziek – en dat toegankelijke wordt in Nederland uiteraard gewaardeerd, getuige het overtuigende meezingen vanuit de zaal. Het moet een jongensboek zijn voor de heren, die weliswaar op Lowlands al voor tienduizend man speelden, maar die nog nooit in ‘a room this big’ stonden. Het is bijna te mooi om waar te zijn. Als niet alleen nieuwe liedjes met luid geklap onthaald worden, maar ook een ingetogen song als I Gave You All leidt tot een bijna gospelachtige ‘gehum’ uit de zaal, vraag je je even af uit de koker van welke briljante producer dit spektakel komt.

Want een spektakel is het. Het eerste half uur gaan de Britten vol gas met Sigh No More, Awake My Soul en Roll Away Your Stone, culminerend in tussentijds hoogtepunt Little Lion Man – en niet alleen die grote hit wordt overtuigd meegezongen door de zaal. Dit is geen voorgekookte grap à la The Baseballs, dit is oprecht en zo voelt het ook. Na een klein uurtje moet de band wel een beetje gaan tijdrekken: er moet anderhalf uur gevuld worden met een album van krap vijftig minuten en een handjevol nieuwe liedjes. Dus gaan ze vragen of er nog profvoetballers of andere beroemdheden aanwezig zijn. Of dat er mensen uit Amsterdam komen. Nijmegen? Utrecht? Den Haag? Rotterdam? Logisch natuurlijk, je kunt geen vijfduizend mensen naar één van ’s lands grootste muziekpaleizen lokken om binnen een uur uitgespeeld te zijn. Dan kun je beter gewoon een nieuw liedje spelen dat nog niet eens een naam heeft.


Foto: Mumford & Sons Persfoto

Ook het tijdrekken heeft iets oprechts, al dooft het vuur van met name het eerste half uur wel een beetje. Dat weten ze met setsluiter White Blank Page overigens goed recht te zetten, waarna ze er voor kiezen om de toegift vanuit de zaal te spelen. Onversterkt. Het blijkt, hoe goed (of zullen we nog een keer het woord ‘oprecht’ gebruiken?) bedoeld, een kleine misvatting. De HMH is geen Tivoli of Doornroosje, dus afgezien van de directe omstanders en een tiental op schouders getilde meisjes is de stunt voor de rest van het publiek onhoorbaar. Het ‘Ssst!’ in de zaal overstemt zelfs de muziek. Eenmaal terug op het podium voor slotnummer The Cave merkt Marcus Mumford derhalve zelf ook op dat het vooral leuk was ‘for those standing right next to us’. Toch draagt het experiment uiteindelijk alleen maar bij aan de sympathie die de band oproept.

Is er dan niks aan te merken? Jawel. Emotioneel gezien maakt de muziek weinig los. Het is vermaak. Hoogstaand weliswaar, maar desalniettemin vermaak. Het knalrode Amerikaanse busje van 3FM dat voor de deur stond te blèren voor aanvang is daar een exponent van. Zelfs de paar ingetogen nummers in de set, zijn net niet aangrijpend, hoe muisstil en respectvol de zaal ook is. Maar dat zijn kanttekeningen waar je over kunt zeuren, feit blijft dat Mumford and Sons in een jaar tijd de (populaire) standaard in het folkgenre is geworden. En die status hebben ze volledig aan hun eigen houding én hun aanstekelijke muziek te danken.

Gezien: Mumford and Sons met in het voorprogramma Nathaniel Rateliff (niet gezien) en Old Crow Medicine Show, in de Heineken Music Hall op zondag 26 september 2010

Laatst aangepast op zaterdag, 21 april 2012 02:29
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Knife Party
  • Abandon Ship
  • Diverse Artiesten
  • An Americana Christmas
  • Bryan Ferry
  • Avonmore
  • Nick Jonas
  • Nick Jonas
  • Nickelback
  • No Fixed Address
  • TV On The Radio
  • Seeds
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter