12 juli

Concertverslag: Alison Krauss & Union Station

Alison Krauss & Union Station – Carré, 11 juli

Alison Krauss is in alle opzichten een bijzondere dame. Ze brak door als tiener, verfijnde de door mannen (en God) gedomineerde bluegrass en kreeg voor haar muzikale verdiensten een karrenvracht aan Grammy’s: 26 in totaal. Door de jaren heen deelde de blonde zangeres/violiste het podium met grootheden als Emmylou Harris, Dwight Yoakam, Vince Gill en Robert Plant. Met laatstgenoemde nam ze zelfs een coverplaat op: Raising Sand uit 2007. Al sinds het begin van haar carrière speelt Krauss samen met de band Union Station. Zo ook gisteravond, in een afgeladen Carré. 

 “Al zesentwintig jaar staan we samen op het podium”, zegt Krauss trots. Het is te horen: het arsenaal aan snaarinstrumenten dat haar begeleidt - bas, dobro, mandoline, gitaar en banjo, geen drums of piano - klinkt als een klok. De heren van Union Station behoren tot de besten uit het genre, dat moge duidelijk zijn.
Krauss geeft zoals beloofd een bloemlezing uit haar oeuvre dat, kort door de bocht, is in te delen in twee categorieën: snelle, door banjo en viool gedreven bluegrassliedjes en uitgeklede, naar pop neigende ballads. Klassiekers als Baby, Now That I’ve Found You, Let Me Touch You For A While en Ghost In This House komen natuurlijk voorbij, maar ook een aantal liedjes van haar jongste studioalbum Paper Airplane (2011), waaronder de titeltrack, de prachtige Richard Thompson-cover Dimming Of The Day en Dustbowl Children, gezongen door gitarist Dan Tyminski. Voor de man, die Krauss introduceert als: “de stem van George Clooney in de Coen brothers-klassieker Oh Brother Where Art Thou”, is een belangrijke rol weggelegd: hij zingt niet alleen de helft van de liedjes, maar zijn robuuste, agressieve vocalen zijn daarnaast een welkome afwisseling op Krauss’ ijle stem, die weliswaar de hemel openscheurt en schijnbaar moeiteloos van hoog naar laag glijdt, maar op den duur ook wat gaat vervelen.

Tussen de liedjes door grapt Krauss dat banjospeler Ron Block op een rondvaartboot door de Amsterdamse grachten, met zijn hoofd uit het dakraam, foto’s aan het maken was, maar bijna onthoofd werd door de lage bruggetjes. Het gewillige publiek kan er wel om lachen. Het feit dat de band onze minister-president heeft ontmoet, krijgt daarentegen – tot verwondering van Krauss - nauwelijks bijval uit de zaal. Mark, bedankt.
Halverwege krijgt dobrogitarist Jerry Douglas, volgens Krauss één van de beste muzikanten ter wereld, de tijd om zijn virtuositeit te tonen. Hij speelt drie liedjes, waaronder een Allman Brothers-cover en twee eigen composities: Lil’ Roro, over een Iers vriendje van zijn zoon dat rapper wil worden, en een song waarvan hij de titel vertaalt als: “Wanneer de aap de varkens loslaat.” Om daar lollig aan toe te voegen dat het een internationaal probleem is. Hoogstwaarschijnlijk moesten Alison en de rest van de band even op adem komen, maar het zorgt voor het enige inkakmoment van de show.

Tijdens de toegiften centreert de band zich rond Krauss’ microfoon. Down To The River To Pray, Whiskey Lullaby, When You Say Nothing At All en I Know Who Holds Tomorrow vormen het slotakkoord, klein en intiem gebracht, zoals het hoort. Een absoluut hoogtepunt.
In de gospelachtige liedjes ontpopt de blonde zangeres zich meteen als een ware evangeliste: het is duidelijk waar Alison de mosterd haalt. Jezus houdt haar hand stevig vast – dat is iets te nadrukkelijk de boodschap waarmee Krauss het publiek de schemering instuurt. Overigens na een solide show van bijna twee uur, waarin het lekkerste voor het laatst werd bewaard.

Waardering: drie sterren    

Door Han van Bree en Joris Heynen

Laatst aangepast op donderdag, 12 juli 2012 23:51
Beoordeel dit item
(25 stemmen)
Joris Heynen

Eindredacteur Muziek.NL Magazine
Leeftijd: 28
Favoriete genres/specialiteiten: Folk en country

5 reacties

  • Dobro Rocks

    I agree, Peter, eerder het hoogtepunt van de hele avond, waarmee ik uiteraard blijmoedig onderstreep dat elke recensie nogal subjectief over kan komen, of je dobrofiel bent als ik of gewoon niet zoals onze recensent ;) ...

    Persoonlijk vond ik Alison er deze keer niet echt 'bovenop' zitten qua zang, ik heb haar live beter gehoord, dichter bij de kwaliteit van haar albums. Vooral vanaf de lange toegift stond ze echter weer als een huis zoals we haar echt kennen. And I fully agree, de toegift was in z'n geheel het absolute hoogtepunt (ook inhoudelijk, Joris ;)..)

    Dobro Rocks dinsdag 07 augustus 2012 13:24 Reactielink
  • Monique

    Het was voor ons de tweede keer dat we Alison hoorden en zagen. De eerste keer was toen ze samen met Robert Plant tourde.
    Dit concert was nog beter dan die met Robert, geen noot wordt vals gezongen en de lol die de band met elkaar heeft, is heerlijk om te zien!
    We hopen dat ze gauw weer komt!

    Monique zondag 05 augustus 2012 21:40 Reactielink
  • Trudi

    Ook mijn reactie is alleen lof en nog eens lof voor Alison en haar band! Heb vaak op het puntje van mijn stoel gezeten om maar geen noot te missen en af en toe zachtjes meegeneuried, vooral tijdens de laatste nummers, die voor mij ook HET hoogtepunt van de avond vormden! Mijn ultime wens is in vervulling gegaan, ik heb Alison 1x in mijn leven live mogen beluisteren en ga daar nog lang van nagenieten!

    Trudi maandag 16 juli 2012 17:15 Reactielink
  • Cent

    Geweldig optreden, genoten van de eerste tot de laatste minuut. Had van mij nog wel wat langer mogen duren. Pure kwaliteit dat is wat Alison en Union Station brengen, geen nootje verkeerd gespeeld of gezongen. Nogmaals, genoten!!

    Cent zaterdag 14 juli 2012 21:19 Reactielink
  • Peter

    Goede recensie al vond ik het solostuk van Jerry Douglas duidelijk GEEN inkakmoment.
    Hier nog een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=qTs6WaZrkp4&list=UUSasxcZdVNrYX-E3Vntfyjg&index=1&feature=plcp

    Peter donderdag 12 juli 2012 22:59 Reactielink

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • TV On The Radio
  • Seeds
  • This Legend
  • It's In The Streets
  • Bella Thorne
  • Jersey
  • Macy Gray
  • The Way
  • Godflesh
  • A World Only Lit By Fire
  • Lamb
  • Backspace Unwind
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter