03 mei

interview: Train

Van one hit wonder tot een echte hitmachine. Het verhaal van Train is opmerkelijk te noemen. Negen jaar na megahit Drops of Jupiter is de band helemaal terug met nummers als Hey, Soul Sister en Drive By. Muziek.nl sprak in Paradiso met gitarist Jimmy Stafford.

Ogenschijnlijk vermoeid van de lange reis leunt Stafford wat achterover. Toch is daar een grote glimlach op zijn gelaat. Daar heeft hij alle reden toe, want het gaat goed met Train. Hoe anders was dat in 2006 toen de destijds dolende band besloot om tijdelijk pauze te nemen. "We hadden dat echt nodig na tien jaar non-stop albums opnemen en touren. Persoonlijk had ik een muzikale break nodig, ik deed in die periode echt niets muzikaals en dat was heerlijk. Daarna kwam de band weer samen en het voelde alsof we herboren waren."

Het hernieuwde elan zorgde ervoor dat Train de laatste jaren succesvoller is dan ooit tevoren. Het geheim van het succes is de samenwerking tussen zanger Pat Monahan en het duo Amund Bjorklund en Espen Lind. Het heeft er voor gezorgd dat de band zich ontpopt als een ware hitmachine en dat ongeveer negen jaar na wereldhit Drops of Jupiter. "We hebben een aantal jaren geprobeerd weer zo'n nummer te schrijven, maar het lukte simpelweg niet. Het kwam tot op het punt dat het frustrerend werd. Drops of Jupiter was onze piek en vanaf daar leek het langzaam naar beneden te gaan. Het was moeilijk om dat te zien."

Met de single Hey, Soul Sister boekte Train groot succes in 2010. Tot grote verrassing van Stafford, zo geeft hij toe. "We wilden gewoon een album maken waar wij blij mee waren. Als dat onze laatste werk zou zijn, dan eindigden we tenminste met iets waar we trots op zijn. Voor hetzelfde geld gaf niemand meer iets om ons, want we waren al jaren gestopt."

Het nieuwe album California 37 ligt ver af van het oudere werk van Train, toch staan er volgens Stafford genoeg nummers op die zelfs makkelijk op het debuutalbum passen. "Luister maar naar het liedje We were made for this. Daarop gaan we helemaal terug naar onze roots. Ik denk dat het aanslaat bij onze oude fans, terwijl we tegelijkertijd ook een groter publiek bereiken door meer richting dancy muziek gaan."

Dat de band teruggrijpt naar zijn roots is ook terug te zien in de thematiek van de laatste twee albums. Albumtitels Save Me San Francisco en California 37 zijn duidelijk referenties naar de plek waar het ooit begon. Train startte ooit als een echte San Francisco band, namelijk in een coffeeshop. "Ik vind het fantastisch dat we als band uit San Francisco komen en dat we het mogen uitdragen. Mensen voelen dat ook in onze muziek, zo lijkt het."

De laatste vijf jaar van de band zijn hectisch geweest, Train is in een rollercoaster beland sinds de comeback. Het plan was om pauze te nemen na Save me San Francisco, maar de band had zoveel nummers liggen dat ze besloten meteen door te gaan. Twee weken na een lange tour zat Train alweer in de studio voor California 37. Is het niet overweldigend voor de band? "We houden ontzettend van wat we doen, maar ik denk dat we na deze plaat wel een pauze kunnen gebruiken. We zijn tenslotte geen twintig meer."

Laatst aangepast op maandag, 14 mei 2012 10:53
Beoordeel dit item
(1 Stem)
Teun van Rooij

Redacteur Muziek.NL
Leeftijd: 24
Favoriete genres/specialiteiten: Britpop, shoegaze, hardcore punk, grunge en hiphop.

1 Reactie

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • TV On The Radio
  • Seeds
  • This Legend
  • It's In The Streets
  • Bella Thorne
  • Jersey
  • Macy Gray
  • The Way
  • Godflesh
  • A World Only Lit By Fire
  • Lamb
  • Backspace Unwind
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter