30 mei

Jack White: interview

Op maandag 25 juni staat Jack White met zijn nieuwe band in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Of moeten we zeggen ‘bands’? De man uit Nashville beslist immers op de dag van het concert met welke groep muzikanten hij het podium zal betreden. ‘Ik kan kiezen uit mijn vrouwenband of mannenband. Mooi toch?’ Met zijn eerste echte soloalbum Blunderbuss rekent hij definitief af met zijn White Stripes verleden.

Blunderbuss is overigens afkomstig van het Nederlandse woord ‘donderbus.’ De tweede keer dus dat White na de cd De Stijl die hij met The White Stripes maakte, kiest voor een Nederlandse albumtitel.  Hij geeft zelf uitleg. ‘Ik heb mij al op jonge leeftijd verdiept in zowel de West-Europese kunstbewegingen als in de piraterij. En het is opvallend wat voor een belangrijke rol Nederland daarin heeft gespeeld. Als kind was ik al weg van de kunst van mensen als Piet Mondriaan ,Gerrit Rietveld en Bart van der Leck. Maar daartegenover staat mijn voorliefde voor burlesk en vaudeville dat weer een belangrijke rol speelde in de tijd van Rembrandt en Vermeer. Ik vind ‘donderbus’ (White probeert het op een Nederlandse manier uit te spreken) gewoon een heel mooi woord. Dat wapen zorgde voor grote rijkdom in de Nederlanden maar ook voor veel dood en verderf. Die tegenstelling sprak mij aan.’ Blunderbuss is zoals gezegd, de eerste echt soloplaat van White. Toch ziet hij dat zelf anders. ‘Het is niet zo dat ik mezelf opeens als de soloartiest Jack White zal introduceren. Dan had ik dat al 10 jaar terug moeten doen. Blunderbuss is volstrekt toevallig tot stand gekomen. Ik had een aantal songs geschreven die enige coherentie bevatte en voor dat ik het wist had ik een album vol liedjes. Ik heb eigenlijk gewerkt zoals de echte countrymuzikanten hier al jaren werken. Ze zijn bezig met een song en hebben bijvoorbeeld terplekke een banjopartij nodig. In Los Angeles of New York moet je zo iemand weken vooraf boeken. Hier niet. Je belt iemand die je kent en 20 minuten later staat die muzikant in jouw studio. Zo is heel Blunderbuss tot stand gekomen.’

 

De cd werd volledig opgenomen in zijn huidige woonplaats Nashville en dat ook nog eens grotendeels met lokale muzikanten. Volgens White heeft het mede bijgedragen aan de sfeer en sound van zijn nieuwe songs. ‘Dit had ik nooit kunnen doen in mijn geboortestad Detroit. Die stad is gewoon te cynisch voor dit soort experimenten. De countrygemeenschap heeft mij hier met open armen ontvangen. Ik heb hier een concertzaaltje waar ik direct concerten analoog op tape live-concerten kan opnemen. Dat is de enige plek ter wereld. En ik zet het ook nog eens op vinyl. De ervaring met al die opnames heeft geleid tot de sound die je hoort Blunderbuss. Ik heb twee jaar moeten wennen aan alle nieuwe apparatuur, maar dit is uiteindelijk echt mijn eigen sound.’

Op Blunderbuss schiet hij werkelijk alle kanten op. Van Led Zeppelin-achtige rock, tot country, folk en grandeurpop.  White legt uit waarom. ‘Door te stoppen met The White Stripes heb ik volstrekte vrijheid voor mezelf gecreëerd. Tijdens het maken van de documentaire It Might Get Loud had ik het daar met Jimmy Page (gitarist Led Zeppelin: red) over. Hij wilde in de jaren 70 ook al een plaat maken met country en folkmuziek maar Led Zeppelin-manager Peter Grant zou hem in elkaar geslagen hebben als hij een poging had gedaan. Spelen in een wereldberoemde groep is leuk voor mensen die voor comfort gaan. Maar vooral in de jaren 60 en 70 was de bewegingsvrijheid nihil. Die tijden zijn echter wel veranderd. Daarbij kom ik uit de alternatieve scene en dat werkt enorm in mijn voordeel. Iemand als Axl Rose kan en mag alleen maar hardrock maken. Dat soort wetten gelden niet voor mij.’ Stijlmatig is er weinig nieuws onder de zon maar daar is het White ook helemaal niet om te doen.  ‘Als je daarmee bedoeld dat ik geen vernieuwer ben heb je volledig gelijk. Mijn favoriete artiesten zijn morsdood of stokoud. Mijn eerste baas Brian Muldoon, bracht mij in aanraking met punkmuziek van The Misfits en andere bands. Dat gecombineerd met mijn voorliefde voor de blues van Son House, de songs van Bob Dylan en de power van Led Zeppelin, leidde tot The White Stripes. Later is daar country en folk bijgekomen. Ik vond het geweldig om oude meubels weer een nieuw leven te geven en daarnaast deed ik aan beeldhouwen. Ik heb nog altijd een voorliefde voor mooie stoelen van ondermeer Herman Miller en Gerrit Rietveld. Stoelen hoeven overigens niet altijd lekker te zitten. Dat is meteen de vergelijking met muziek. Ik hou van onaffe dingen.’

Jack White en zijn band spelen op maandag 25 juni in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Kaarten zijn te koop via: www.livenation.nl

Blunderbuss (Third Man Records) is nu te koop.

Laatst aangepast op donderdag, 31 mei 2012 17:44
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Jean Paul Heck

Hoofdredacteur Muziek.NL
Leeftijd: 47
Favoriete genres/specialiteiten: Classic rock

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Nickelback
  • No Fixed Address
  • TV On The Radio
  • Seeds
  • This Legend
  • It's In The Streets
  • Bella Thorne
  • Jersey
  • Macy Gray
  • The Way
  • Godflesh
  • A World Only Lit By Fire
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter